داری به من...
فکر نمی کنی
کمی دیر
شده باشد؟
شاعر از بس
گرسنه است
معشوقه اش را
هر روز عوض
می کند
و از ترس سانتیمانتالیسم
بزک کرده ها را
به شعر
راه نمی دهد
داری به من...
حتماً فکر می کنی
که دیر نیست
حداقل حالا
معلوم شد
شاعری که
عقده ای نباشد
شاعر نیست
اثزی از مسعود فخرپور
رهگذر اگر بودی
طوری علی چپ
می شدم
که هیچ صابونی
دلم را
کف نکند
آن وقت
هوس نمی کردم
پارازیت بشوم
روی روباه هایی
که برای
قالب پنیرت
دندان تیز کرده اند
حالا قبل از این که
چیزی بگویی
فرکانست را
روی من
تنظیم کن
مالی خولی یا
چیزی نزدیک
به دیوانگی
دنبال شاخ و دم
نگردید
همین که چشمهایم
دیگر نمی شنوند
گوش هایم
کور شده اند
و هنوز هیچکس
پیدایم نکرده است
دلیل دیوانگی ست؟
حالا شما
برای زندگی
دنبال وقت دیگری
باشید
دیوانه ها همیشه
بدون وقت قبلی
می میرند
وقتی قرار است
زمستان
کبک بزاید
شب
با خواب پتو
گرم می شود
حالا بعد از این
آتشی می شوم
که با صد پتو هم
خاموش نمی شود
در شهری که
جنازه ی خدایان
روی زمین است
مردم
خود را تشییع می کنند
آدمها بوی تخت می دهند
و میان
دو( سین)
کافور می شوند
تا فردا
بازهم
جنازه ی خدایان را
بپوسند!
A poem by Masoud Fakhrpour , translated into English by Azam Nasseri
In a city in which
The corpse of gods
Are on the ground
The people attend in their own funerals
The people smell the odor of bed
And they'll become camphor
Between two "S"
S" "S""
Till tomorrow
Again,
They putrefy the corpse of the gods
امروزبار دیگر خودم را کشتم
اما چقدراین قتل مشکوک میزند
در تفنگ من تنها یک گلوله بود
اما دو گلوله در قلبم
شلیک شده بود
یکی را خودم
و آن یکی را ............؟
هنوز هم تحقیقات
روی جسدم
ادامه دارد...........
آثار ارسالی شما (شعر و ترجمه و مقاله) بعد از ویرایش در وبلاگ ثبت خواهد شد.