در حیرتم                                                         

 

از شباهت تو به دوشنبه های برف

 

به خوشبختی ای که ته فنجانم ماسیده

به دری که کوبیده نمی شود

 

اتفاقی که نمی افتد

 

به تو می رسم از عبور خویش

 

از شعر هام شبی دراز بساز

 

رویا هام نا تمامند

 

همه ی جاده های جهان در سرم

 

می گویند جهان بد جوری گرد است

 

عزیزم! پاهایت را غلاف کن

 

دست ها بهتر از پس زندگی بر می آیند

 

پنجره ها تشنج کرده اند                                         

 

از سکوتی که حلق جهان را پر                           

سیاه های نجیب

 

سفید ها را آبستن                                        

 

بر صفحه ی بی کلمات من

 

نام تو جیغ

 

کلاغ ها توی دامن برف عشق می ورزند

 

من نقاشی میکنم تو را

 

شبیه دوشنبه هایی که برف می آید

 

نه! نیامدنت حرف تازه ای نیست

 

مادر بزرگ را توی قصه ها باید خواباند

 

پا توی کفش سیندرلا

 

پا بگذارم به فرار

 

از جهانی که برایم تنگ است

 

بپرم بیرون

 

2)

در پایانه ی پر اندوه تنهایی

تهی دست ترین شاعر

ته مانده ی مسافری از بندر بنارس

که تمام ریل ها را تجربه کرده است

با سوت قطار و  بوی ادویه

در ایستگاه پخش شود

سرانجام

درست در لحظه ی شکفتن گل نی

قطاری از کور ترین نقطه ی دنیا می رسد

اما

سوزنبان بی خیال کنار ریل مرده است

و شاعری

در هوای مسموم ایستگاه

آخرین ته مانده ی واژه هایش را

نفس می کشد

 واژه هایش را

نفس می کشد تا